கதை திரி
இதயம் ஒரு கோவில் கதை திரி
- Thread starter Zajani Arunthraja
- Start date
- Status
இதயம் ஒரு கோவில்
நமசிவாய வாழ்க
அத்தியாயம் 01
அறைக்கு வெளியில் இவ்வளவு நேரம் கேட்ட சத்தங்கள் ஓய்ந்து ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. ஜன்னலுக்கு வெளியில் வானம் இருள் கப்பி இருக்க மேகங்களின் வரி வடிவங்கள் கண்ணுக்கு உறுத்தாமல் புலப்பட்டது... நாளை பௌர்ணமி தான் இன்று நிலவும் முழுதாக தெரிந்தாலும் மங்கிப் போய் பிரகாசம் இல்லாமல் அவனைப் போலவே டல்லடித்தது...
குண்டூசி விழுந்தால் கூட பேரோசையாக கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி சுட அந்த அறைக்குள் அவன் காலடி ஓசையை தவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை.. எங்கோ தூரத்தில் நாயோ நரியோ எதுவோ ஊளையிட்டது வேறு அசந்தர்ப்பமாக இடையிட
விடிந்ததும் நல்ல காரியம் நடக்கும் இடத்தை மயானத்தோடு ஒப்பிடுவது மனதுக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும் அவன் இருந்த மனநிலை அதை இலகுவாக செய்து கொண்டிருந்தது..இந்த நொடி அவன் கை கால்களை கட்டி நரபலி கொடுக்க அழைத்துச் செல்வது போல் காட்சிப்பிழைகள் கூட தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறது.. கட்டி இருந்த உயர்தர பட்டு வேட்டி விசுக் விசுக் என்று காற்றிலாட இவ்வளவு நேரம் கால் வலிக்க நடை பயின்றவன் முதல் முறையாக அவன் அமைதியை அவனே வெறுத்தான்.. மண்டபத்தில் மணமகனுக்கென்று ஒதுக்கி இருந்த அறையில் வீற்றிருக்கும் ஆளுயர கண்ணாடியில் தன்னையே ஒரு முறை ஆராய்ச்சியாக பார்த்துக் கொண்டான் ரஜீவன்.. ஆறடி உயரமும் கட்டுமஸ்தான உடலும் மிதமான தாடியும் இயல்பாகவே சிவந்த நிறமும் சதாகாலமும் முகத்தில் ஒரு இறுக்கமும் பளிங்கால் செய்த கிரேக்க சிலை போல் ஜம்மென்று அவன் பிம்பம் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது..
அவனைக் கடந்து செல்வோர் முதல் கொண்டு அவனுக்குத் தெரிந்தவர்கள் வரை முதல் பார்வையில் அவன் பளீர் அழகில் அசந்து போகும் யாரும் அடுத்த நொடியே நிர்மலமான முகத்துடன் அழுத்தமாக பார்ப்பவனை கண்டு திடுக்கிடலுக்கு ஆளாவார்கள்..
"என்ன பூரணி இவன் இப்படி இருக்கான்.. உன் மகன் சிரிக்கவே மாட்டானா??.." என்று தந்தை ஐங்கரனும்
"என்ன அண்ணா இது யாரையோ பார்க்கிற மாதிரி என்னை பார்க்கிறான் சொந்த அத்தை கிட்ட சிரிச்சு பேசினா முத்தா கொட்டிடும்??.." என அத்தை வள்ளியும்
"எப்ப பார்த்தாலும் என்ன பார்வை அத்தான் இது.. வெட்டவா குத்தவானு சும்மா கலகலன்னு தான் இருங்களேன்!!.." என அத்தை மகள் நித்திய கல்யாணியும்
"ஐயோ இவனா.. நான்லாம் லட்சக்கணக்கு கடன் வாங்கினவன் கிட்ட கூட பயந்து நடுங்கறதில்லை இவனும் இவன் பார்வையும்".. என தனக்குள்ளே பம்மும் மாமா செந்தில் நாதனும்
"அய்யய்யோ இன்ஜினியர் வந்துட்டாரு.. பயங்கர கோபத்தில் வாராரே யாருக்கோ செம டோஸ் விழப் போகுது!!.." என சம்பந்தம் இல்லாமல் புரளியை கிளப்பும் தொழிலாளர்களும்
"எக்ஸ்பிரஷனை மாத்துங்க சார் என்ன சொன்னாலும் சேம் எக்ஸ்பிரஷன் உங்ககிட்ட நார்மலா பேசக் கூட முடியல!!.." என வழியும் அவன் பிஏ ஸ்வேதாவும்
"ஏண்டா எப்ப பார்த்தாலும் முறைச்சிக் கிட்டே இருக்க நார்மலா தான் இரேன்".. எனக் கடியும் நண்பன் கருணாவும்
இப்படி யார் என்ன சொன்னாலும் அவர்கள் இன்னும் அஞ்சும் வகையில் ரௌத்திரமாக முகம் மாறுமே தவிர வாயைத் திறந்து பதில் கூட பேச மாட்டான்..
எது அவனை மாற்றியதோ இயல்பாக இருந்ததை விட இறுக்கமாக இருக்கும் போது அவன் நிம்மதியாக இருப்பதாக உணர்ந்து விட்டதால் அதை கைவிடும் எண்ணமே அவனுக்கு இல்லை.. தேவை என்று நாலு வார்த்தை பேசுவதோடு சரி வீணாக வார்த்தைகளை கூட விடமாட்டான்.. நல்ல படிப்பு நல்ல தொழில் நல்ல வருமானம் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் அவன் பாட்டுக்கு அவன் வகுத்த பாதையில் சென்று கொண்டு தான் இருக்கிறான்..
ஓயாமல் படிப்பதால் தான் எப்போதும் தனியாக இருக்கிறான் என்று மெச்சிக் கொண்டிருந்த பெற்றோருக்கும் கூட ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் ஒரு துறவியைப் போல் திரிபவனை கண்டு வயிற்றில் புளியை கரைத்து விட்டது.. மெதுவாக அவனிடம் ஆரம்பித்த தந்தை அவன் அலட்சியமாக இருப்பதைக் கண்டு விட்டு மனைவியைத் தான் திட்டி தீர்த்தார்.. அவன் அன்னை அன்னப்பூரணி,
பூரணியும் வாயில்லாத பூச்சி போலத் தான் அந்த வீட்டில்
காதலுடன் தொடங்கிய மண வாழ்வு என்றாலும் புகுந்த வீடு அவருக்கு அதிகமாக சங்கடங்களை தான் தந்தது. அதன் பலன் புகுந்த வீட்டினர் அனைவரும் அவரை அடிமையாக நடத்தினர். கணவருக்காக ஆரம்பத்தில் அமைதியாக இருந்தவள் பிறகு மகனுக்காக அதையே இன்று வரை தொடர்கிறார்.
ரஜீவனின் ஒவ்வாமையால் குடும்பமே திணறிக் கொண்டிருந்தபோது பூரணியின் சகவாச தோஷம் தான் நல்லா இருந்த பிள்ளை எதிலுமே மனம் ஒட்டாமல் வாழ்கிறான் என்று வள்ளியும் தன் பங்குக்கு அண்ணனை உசுப்பி விட வீடு ரணகளமாக மாறிவிட்டது.. ரஜீவனின் தந்தை ஐங்கரனின் பூர்வீக வீடு அது.. ஒற்றைப் படுக்கையறை வீட்டை தன் உழைக்கும் காலத்திலேயே இரண்டு மாடி வீடாக மாற்றி கீழ் வீட்டில் தங்கையை பெற்றோருடன் குடியமர்த்திவிட்டு அவருக்காகவே காத்திருந்த காதலி பூரணியை மனைவியாக மாற்றி இரண்டாம் மாடிக்குக் குடியேறினார்... தாய் தந்தை இறப்புக்கு பின் தங்கை வள்ளியை அவள் விரும்பிய செந்தில் நாதனுக்கு மனம் முடித்து கீழ் வீட்டையும் அவள் பெயருக்கு எழுதிக் கொடுத்து விட்டார்.. இரண்டு வீட்டுக்கும் பொதுவாக இருந்த மொட்டை மாடியை இரண்டு குடும்பமும் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்.. எல்லாம் ரஜீவன் இன்ஜினியராக மாறும் வரை தான் வேலைக்கு சேர்ந்த இரண்டு வருடத்தில் மொட்டை மாடியில் இரண்டு படுக்கையறை வீடு ஒன்றை கட்டிக் கொண்டவன் அதிலேயே தங்கவும் தொடங்கி விட ஆரம்பத்தில் பெருமைப்பட்டுக் கொண்ட பூரணியை தவிர்த்து எல்லோரும் ஒரேடியாக ஒதுங்கிக் கொண்டானே இது என்ன தான்தோன்றித்தனம் என்று புகைய தொடங்கி விட்டனர்..
மாற்றி மாற்றி கேள்வி கேட்ட பெரியவர்களை பதிலுக்கு ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன் வேலையை பார்க்க கிளம்பி விடுவான், வீட்டின் பக்கவாட்டு பக்கம் வள்ளியின் வீட்டோடு ஆரம்பித்து ரஜீவன் பெற்றோரின் வீட்டை கடந்து அவனது தனிக் குடித்தினத்துக்கு படியேறி வரவேண்டும்..நீண்ட படி.. அவன் வேலை முடிந்து திரும்பும் நேரங்களில் இப்போதெல்லாம் படிக்கு அருகில் வந்து காத்திருக்கும் பெரியவர்களை வெளிப்படையாக முறைத்து விட்டு மனதுக்குள் "வீட்டுக்குப் போகும் என்ட்ரன்ஸை அந்தப் பக்கமாக வைத்து இருக்கலாம்".. என தாமதமாக யோசித்தான்.. மாதக் கணக்காக இதுவே தொடர எதற்குமே கலங்காமல் அனைவரையுமே துச்சமாக ஒதுக்கி விட்டு 'சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு' போல் தனித்து நின்றவனை தாயின் கண்ணீர் தான் அசைத்துப் பார்த்தது..
தந்தை குடும்பம் போல் எகிறாமல் தன்மையாக" உனக்கு என்ன பிரச்சனை ரஜீவ் அம்மா கிட்ட சொல்லுடா?" என்று கண்ணீர் விட்ட தாயை ஒதுக்க முடியாமல்
"பிரச்சனை எல்லாம் ஒன்றுமில்லை இப்படி இருப்பது நல்லா இருக்கு அவ்வளவு தான்" என்றதோடு தனக்காக கட்டிய வீட்டில் போய் கதவடைத்துக் கொண்டவனை கண்டு பேந்த பேந்த விழித்த தாயார் இதை எப்படி கணவன் குடும்பத்திடம் சொல்வது என்று தவித்துப் போனார்.
ஏதாவது காரணமாக சொன்னால் கூட அதில் இருந்து மீட்க வழி தேடலாம் காரணமே இல்லாமல் சன்னியாசி போல் திரிபவனை என்ன செய்வது?
பயந்து பயந்து மனைவி சொன்ன விஷயத்தை கேட்ட மறு நொடியில் இருந்து ஐங்கரன் தாம் தூம் என்று குதிக்க கணவன் மனைவி சண்டைக்கும் சம்பந்தமே இல்லாமல் இடை புகுந்த வள்ளி தான் இதுக்கெல்லாம் திருமணம் தான் சரி என்று தீர்ப்பு கொடுத்தார்.. மனைவியிடமும் கலந்து பேசாமல் மகனிடமும் தகவல் சொல்லாமல் தங்கை சொன்ன ஐடியாவை கப் என்று பிடித்துக் கொண்ட ஐங்கரனும் அடுத்த கட்ட வேலைகளில் இறங்க தொடங்கி விட்டார்..
"பையன் கிட்ட ஒரு வார்த்தை" என்று ஆரம்பித்த பூரணி கணவனும் நாத்தனாரும் பார்த்த பார்வையில் பஸ்பமாகாமல் தப்பித்தது கடவுள் செயல் தான்..
இப்போது நினைத்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கும் ரஜீவனுக்கு ஏன் யோசிக்காமல் சரி என்று சொல்லி தலையாட்டினேன்.. இதைத் தான் விதி என்பார்களோ இல்லையென்றால் தாய் பாசம் மிஞ்சி விட்டதா??..
முகம் வெளிறி கட்டிலில் பூரணி படுத்திருக்க அவருக்கு இருபுறமும் பிரம்ம ராட்சதர்கள் போல் நின்ற தகப்பனையும் அத்தையையும் ஒரு மார்க்கமாக பார்வையால் அளவிட்ட படி தாயை பார்த்து
"என்ன ஆச்சு??.."என்பவனை ஐங்கரன் எரிப்பது போல் பார்த்தார்.
பெற்ற தாய்க்கு என்னவோ என்ற
பயமில்லை, பதட்டமில்லை 'மணி என்ன??' என்பதை போல சாதாரணமாக கேள்வி கேட்டவனை வேறு நேரமாக இருந்தால் பூரணி கூட வருத்தமாக தான் யோசித்து இருப்பார்..
என்னை பற்றி என் மகனுக்கு கொஞ்சம் கூட அக்கறை இல்லையா! என எண்ணி எண்ணி கலங்கும் தாயுள்ளம் தான் அவரது. ஆனாலும் இங்கு நடக்கும் காரியமே வேறு என்பதால் இப்படியே மகன் தப்பித்து விடட்டும் என்று நினைத்த படி ஏதோ சொல்ல போக அவரை வேகமாக தடுத்த தந்தை
'அவன் தாய்க்கு நெஞ்சு வலி என்றும் அதுவும் அவனால் தான்' என்றும் கோபமாக கூறினார்..
"நான் என்ன பண்ணேன்?" என்று இன்னும் சாதாரணமாக ஆரம்பித்தவனை பேச விட்டால் காரியம் கெட்டு விடும் என உணர்ந்தாற் போல யாரும் பேச முதல் குறுக்கே பாய்ந்த வள்ளி பக்கம் பக்கமாக பேச ஆரம்பித்து விட்டார்..
வள்ளி மணிக்கணக்காக பேசியதெல்லாம் மண்டையில் ஏறாவிட்டாலும் அவர் பேச்சின் சாராம்சம் ஒன்று தான்
எதிலும் ஈடுபாடு இல்லாமல் ஏனோ தானோ என்று அவன் வாழ்வதால் அவன் பெற்றோருக்கு தாங்க முடியாத மன உளைச்சல் அந்த வருத்தம் தான் அவன் தாயை படுக்கையில் தள்ளி விட்டது.. நாலு பேரை போல் திருமணம் பிள்ளை குட்டி என்று அவன் சந்தோஷமாக வாழ்வதால் மட்டுமே அவர்களையும் சந்தோஷப் படுத்த முடியும்.. விடாமல் பேசும் வள்ளியை நிர்ச்சலனமாக பார்த்த படி நிற்கும் மகனை வினோதமாக ஐங்கரன் பார்க்க வேதனையாக பூரணி பார்த்தார்.. வள்ளி மூச்சு விடாமல் பேசி அவனிடம் ஒரு பதிலும் வராததால் அண்ணனை கேள்வியாக பார்த்தார்.
'இந்த அண்ணா என்ன ஒன்னும் சொல்லாம சும்மா இருக்காரு எவ்வளவு எடுத்து சொன்னேன் இப்ப அவரும் கொஞ்சம் கோபமா பேசினால் தானே அடுத்த காரியம் நான் நினைத்தபடி நடக்கும்' தங்கையின் மன ஓட்டம் புரிந்தது போல அவரும் தன் பங்குக்கு என்னவோ சொல்ல தொடங்கினார்..
யார் பேசுவதும் அவன் காதில் விழவில்லை.. பார்வையை கொஞ்ச நேரம் தாயின் முகத்தில் நிலைக்க விட்டவன்
தந்தையின் குரலில் அவர் பக்கம் திரும்பி தலையை மட்டும் ஆட்டி விட்டு வேகமாக வெளியேறி விட்டான்... இப்போது தான் நிஜமாகவே பூரணிக்கு நெஞ்சு வலித்தது..
"பொண்ணு வேற யாரும் இல்ல நம்ப நித்தியா தான் உனக்கு கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் தானே?.." என ஐங்கரன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது எதை பற்றி யோசித்து தலை ஆட்டினானோ கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம்.. அந்த இரவு பூரணி எவ்வளவு நேரம் அழுது கரைந்தார் என்பது அவருக்கு மட்டும் தான் தெரியும். அன்று அறையை விட்டு வெளியேறிய மகன் இன்று மண்டபத்திற்கு வரும் போது தான் முழுதாக பூரணி கண்ணில் பட்டான்.. சுரத்தே இல்லாமல் யார் திருமணத்துக்கோ வருவது போல் அசட்டையாக உள்ளே வந்தவனை கண்ணீரோடு பார்த்தவர் மனதுக்குள் கடவுளைத் தான் சாடினார்..
ரஜீவனுக்கு பெண் நித்தியா என்று தெரிந்த பின் எந்த பரவசமும் வரவில்லை.. வள்ளி குடும்பத்தில் தான் குதூகலம் எல்லாம் தன் கையை மீறி போய் விட்ட ஒரு செயலுக்காக வருந்துவதெல்லாம் இதுவரை அவன் வாழ்க்கையில் நடந்ததே இல்லை... பெரியவர்கள் கையில் அவன் பிடிபடா விட்டாலும் அவன் அவர்களை அவதானித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.. முக்கியமாக நெஞ்சு வலி வந்ததாக படுக்கையில் கிடந்த தாயார் இரண்டு வீட்டு வேலைகளையும் செய்வதையும் சேர்த்து தான் பார்த்தான்... அவன் தனிமை தானே இவர்களை வாட்டுகிறது.. ஒரு துணை வந்து விட்டால் சும்மா சும்மா எல்லோரும் அவனை சீண்டிக் கொண்டிருப்பது இனி நடக்காது என்ற நிம்மதி கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம் என்ற முடிவுக்கு வரச் செய்து விட்டது.. முக்கியமாக மணப்பெண்ணாக அத்தை மகளை தேர்ந்தெடுத்தது தாயின் புத்திசாலித்தனமான முடிவு என தோன்றியது, அவனை சின்ன வயதில் இருந்து தெரிந்த பெண் தானே அவளை இவன் நினைப்பதை போல் ஆட்டி வைக்கலாம், ரஜீவனை பொறுத்தவரை நித்தியா ஒரு மண்டு.. சரி அவன் திட்டத்தை பற்றி அவனைப் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் குறைந்தது திருமண திட்டங்களை பற்றியாவது குடும்பத்துடன் பேசினானா என்றால் அதுவும் இல்லை.. எல்லாம் தந்தையின் விருப்பத்தின் படியே அரங்கேறியது.
போகப்போக மறுபடியும் தனக்கு ஏன் திருமணம் தனியாக இருப்பதே சுகம் என்று தோன்றிக் கொண்டே இருக்கவும் திருமணத்தை நிறுத்த தான் யோசித்தான் ஆனால் யாரிடம் என்ன சொல்லி நிறுத்துவது என்று சிந்தித்து காலம் போய்விட்டது. இப்படி வாய் திறக்காமல் நின்றதால் தான் இப்போது கல்யாணம் மண்டபம் வரை வந்து நிற்கின்றான் ஆனாலும் சகஜமாக நடிக்க கூட முயலவில்லை.. நான் இப்படித் தான் இதில் என்ன மற்றவர்களுக்கு கஷ்டம்.. எல்லோரும் அவனது அமைதியை குற்றமாக கருத அவனை அறியாமலே அதனை ரசித்த ஒரு ஜீவனை மனம் நினைத்துப் பார்த்தது.. அவன் மௌனம் பற்றியும் இறுக்கம் பற்றியும் வெவ்வேறு அபிப்பிராயங்களை பலர் கொண்டிருக்க எல்லாவற்றையும் தூக்கி சாப்பிடுவது போல் அந்த ஜீவனின் கருத்து இருந்தது..
"வெவ்வெவெவேவே.... எப்போ பார்த்தாலும் உர்ருனு மூஞ்சியை வச்சிருந்தால் நீங்க நல்லவரா என்ன என்னை இம்ப்ரஸ் பண்ண பாக்குறீங்களா?" குதித்துக் கொண்டு சண்டைக்கு வந்த அந்த முகம்.. காளான் சைசில் இருந்து கொண்டு பாதி பனை மரமாக வளர்ந்திருந்தவனிடம் வாக்குவாதம்..
"இம்ப்ரஸ் பண்ண பார்க்கிறேனா?"
அந்த ஜீவனின் நெருக்கம் அவனை மதியிழக்க செய்தது. அந்த நினைப்பே அவனை ரௌத்திரம் ஆக்கியது அந்த ஒற்றைக் கருத்து தான் அந்த ஜீவனிடமிருந்து நம் (ர)ஜீவனை விலகிப் போகவும் செய்தது.
நமசிவாய வாழ்க
அத்தியாயம் 01
அறைக்கு வெளியில் இவ்வளவு நேரம் கேட்ட சத்தங்கள் ஓய்ந்து ஒரு மயான அமைதி நிலவியது. ஜன்னலுக்கு வெளியில் வானம் இருள் கப்பி இருக்க மேகங்களின் வரி வடிவங்கள் கண்ணுக்கு உறுத்தாமல் புலப்பட்டது... நாளை பௌர்ணமி தான் இன்று நிலவும் முழுதாக தெரிந்தாலும் மங்கிப் போய் பிரகாசம் இல்லாமல் அவனைப் போலவே டல்லடித்தது...
குண்டூசி விழுந்தால் கூட பேரோசையாக கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி சுட அந்த அறைக்குள் அவன் காலடி ஓசையை தவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை.. எங்கோ தூரத்தில் நாயோ நரியோ எதுவோ ஊளையிட்டது வேறு அசந்தர்ப்பமாக இடையிட
விடிந்ததும் நல்ல காரியம் நடக்கும் இடத்தை மயானத்தோடு ஒப்பிடுவது மனதுக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும் அவன் இருந்த மனநிலை அதை இலகுவாக செய்து கொண்டிருந்தது..இந்த நொடி அவன் கை கால்களை கட்டி நரபலி கொடுக்க அழைத்துச் செல்வது போல் காட்சிப்பிழைகள் கூட தோன்றிக் கொண்டிருக்கிறது.. கட்டி இருந்த உயர்தர பட்டு வேட்டி விசுக் விசுக் என்று காற்றிலாட இவ்வளவு நேரம் கால் வலிக்க நடை பயின்றவன் முதல் முறையாக அவன் அமைதியை அவனே வெறுத்தான்.. மண்டபத்தில் மணமகனுக்கென்று ஒதுக்கி இருந்த அறையில் வீற்றிருக்கும் ஆளுயர கண்ணாடியில் தன்னையே ஒரு முறை ஆராய்ச்சியாக பார்த்துக் கொண்டான் ரஜீவன்.. ஆறடி உயரமும் கட்டுமஸ்தான உடலும் மிதமான தாடியும் இயல்பாகவே சிவந்த நிறமும் சதாகாலமும் முகத்தில் ஒரு இறுக்கமும் பளிங்கால் செய்த கிரேக்க சிலை போல் ஜம்மென்று அவன் பிம்பம் கண்ணாடியில் பிரதிபலித்தது..
அவனைக் கடந்து செல்வோர் முதல் கொண்டு அவனுக்குத் தெரிந்தவர்கள் வரை முதல் பார்வையில் அவன் பளீர் அழகில் அசந்து போகும் யாரும் அடுத்த நொடியே நிர்மலமான முகத்துடன் அழுத்தமாக பார்ப்பவனை கண்டு திடுக்கிடலுக்கு ஆளாவார்கள்..
"என்ன பூரணி இவன் இப்படி இருக்கான்.. உன் மகன் சிரிக்கவே மாட்டானா??.." என்று தந்தை ஐங்கரனும்
"என்ன அண்ணா இது யாரையோ பார்க்கிற மாதிரி என்னை பார்க்கிறான் சொந்த அத்தை கிட்ட சிரிச்சு பேசினா முத்தா கொட்டிடும்??.." என அத்தை வள்ளியும்
"எப்ப பார்த்தாலும் என்ன பார்வை அத்தான் இது.. வெட்டவா குத்தவானு சும்மா கலகலன்னு தான் இருங்களேன்!!.." என அத்தை மகள் நித்திய கல்யாணியும்
"ஐயோ இவனா.. நான்லாம் லட்சக்கணக்கு கடன் வாங்கினவன் கிட்ட கூட பயந்து நடுங்கறதில்லை இவனும் இவன் பார்வையும்".. என தனக்குள்ளே பம்மும் மாமா செந்தில் நாதனும்
"அய்யய்யோ இன்ஜினியர் வந்துட்டாரு.. பயங்கர கோபத்தில் வாராரே யாருக்கோ செம டோஸ் விழப் போகுது!!.." என சம்பந்தம் இல்லாமல் புரளியை கிளப்பும் தொழிலாளர்களும்
"எக்ஸ்பிரஷனை மாத்துங்க சார் என்ன சொன்னாலும் சேம் எக்ஸ்பிரஷன் உங்ககிட்ட நார்மலா பேசக் கூட முடியல!!.." என வழியும் அவன் பிஏ ஸ்வேதாவும்
"ஏண்டா எப்ப பார்த்தாலும் முறைச்சிக் கிட்டே இருக்க நார்மலா தான் இரேன்".. எனக் கடியும் நண்பன் கருணாவும்
இப்படி யார் என்ன சொன்னாலும் அவர்கள் இன்னும் அஞ்சும் வகையில் ரௌத்திரமாக முகம் மாறுமே தவிர வாயைத் திறந்து பதில் கூட பேச மாட்டான்..
எது அவனை மாற்றியதோ இயல்பாக இருந்ததை விட இறுக்கமாக இருக்கும் போது அவன் நிம்மதியாக இருப்பதாக உணர்ந்து விட்டதால் அதை கைவிடும் எண்ணமே அவனுக்கு இல்லை.. தேவை என்று நாலு வார்த்தை பேசுவதோடு சரி வீணாக வார்த்தைகளை கூட விடமாட்டான்.. நல்ல படிப்பு நல்ல தொழில் நல்ல வருமானம் வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் அவன் பாட்டுக்கு அவன் வகுத்த பாதையில் சென்று கொண்டு தான் இருக்கிறான்..
ஓயாமல் படிப்பதால் தான் எப்போதும் தனியாக இருக்கிறான் என்று மெச்சிக் கொண்டிருந்த பெற்றோருக்கும் கூட ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் ஒரு துறவியைப் போல் திரிபவனை கண்டு வயிற்றில் புளியை கரைத்து விட்டது.. மெதுவாக அவனிடம் ஆரம்பித்த தந்தை அவன் அலட்சியமாக இருப்பதைக் கண்டு விட்டு மனைவியைத் தான் திட்டி தீர்த்தார்.. அவன் அன்னை அன்னப்பூரணி,
பூரணியும் வாயில்லாத பூச்சி போலத் தான் அந்த வீட்டில்
காதலுடன் தொடங்கிய மண வாழ்வு என்றாலும் புகுந்த வீடு அவருக்கு அதிகமாக சங்கடங்களை தான் தந்தது. அதன் பலன் புகுந்த வீட்டினர் அனைவரும் அவரை அடிமையாக நடத்தினர். கணவருக்காக ஆரம்பத்தில் அமைதியாக இருந்தவள் பிறகு மகனுக்காக அதையே இன்று வரை தொடர்கிறார்.
ரஜீவனின் ஒவ்வாமையால் குடும்பமே திணறிக் கொண்டிருந்தபோது பூரணியின் சகவாச தோஷம் தான் நல்லா இருந்த பிள்ளை எதிலுமே மனம் ஒட்டாமல் வாழ்கிறான் என்று வள்ளியும் தன் பங்குக்கு அண்ணனை உசுப்பி விட வீடு ரணகளமாக மாறிவிட்டது.. ரஜீவனின் தந்தை ஐங்கரனின் பூர்வீக வீடு அது.. ஒற்றைப் படுக்கையறை வீட்டை தன் உழைக்கும் காலத்திலேயே இரண்டு மாடி வீடாக மாற்றி கீழ் வீட்டில் தங்கையை பெற்றோருடன் குடியமர்த்திவிட்டு அவருக்காகவே காத்திருந்த காதலி பூரணியை மனைவியாக மாற்றி இரண்டாம் மாடிக்குக் குடியேறினார்... தாய் தந்தை இறப்புக்கு பின் தங்கை வள்ளியை அவள் விரும்பிய செந்தில் நாதனுக்கு மனம் முடித்து கீழ் வீட்டையும் அவள் பெயருக்கு எழுதிக் கொடுத்து விட்டார்.. இரண்டு வீட்டுக்கும் பொதுவாக இருந்த மொட்டை மாடியை இரண்டு குடும்பமும் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்.. எல்லாம் ரஜீவன் இன்ஜினியராக மாறும் வரை தான் வேலைக்கு சேர்ந்த இரண்டு வருடத்தில் மொட்டை மாடியில் இரண்டு படுக்கையறை வீடு ஒன்றை கட்டிக் கொண்டவன் அதிலேயே தங்கவும் தொடங்கி விட ஆரம்பத்தில் பெருமைப்பட்டுக் கொண்ட பூரணியை தவிர்த்து எல்லோரும் ஒரேடியாக ஒதுங்கிக் கொண்டானே இது என்ன தான்தோன்றித்தனம் என்று புகைய தொடங்கி விட்டனர்..
மாற்றி மாற்றி கேள்வி கேட்ட பெரியவர்களை பதிலுக்கு ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன் வேலையை பார்க்க கிளம்பி விடுவான், வீட்டின் பக்கவாட்டு பக்கம் வள்ளியின் வீட்டோடு ஆரம்பித்து ரஜீவன் பெற்றோரின் வீட்டை கடந்து அவனது தனிக் குடித்தினத்துக்கு படியேறி வரவேண்டும்..நீண்ட படி.. அவன் வேலை முடிந்து திரும்பும் நேரங்களில் இப்போதெல்லாம் படிக்கு அருகில் வந்து காத்திருக்கும் பெரியவர்களை வெளிப்படையாக முறைத்து விட்டு மனதுக்குள் "வீட்டுக்குப் போகும் என்ட்ரன்ஸை அந்தப் பக்கமாக வைத்து இருக்கலாம்".. என தாமதமாக யோசித்தான்.. மாதக் கணக்காக இதுவே தொடர எதற்குமே கலங்காமல் அனைவரையுமே துச்சமாக ஒதுக்கி விட்டு 'சித்தன் போக்கு சிவன் போக்கு' போல் தனித்து நின்றவனை தாயின் கண்ணீர் தான் அசைத்துப் பார்த்தது..
தந்தை குடும்பம் போல் எகிறாமல் தன்மையாக" உனக்கு என்ன பிரச்சனை ரஜீவ் அம்மா கிட்ட சொல்லுடா?" என்று கண்ணீர் விட்ட தாயை ஒதுக்க முடியாமல்
"பிரச்சனை எல்லாம் ஒன்றுமில்லை இப்படி இருப்பது நல்லா இருக்கு அவ்வளவு தான்" என்றதோடு தனக்காக கட்டிய வீட்டில் போய் கதவடைத்துக் கொண்டவனை கண்டு பேந்த பேந்த விழித்த தாயார் இதை எப்படி கணவன் குடும்பத்திடம் சொல்வது என்று தவித்துப் போனார்.
ஏதாவது காரணமாக சொன்னால் கூட அதில் இருந்து மீட்க வழி தேடலாம் காரணமே இல்லாமல் சன்னியாசி போல் திரிபவனை என்ன செய்வது?
பயந்து பயந்து மனைவி சொன்ன விஷயத்தை கேட்ட மறு நொடியில் இருந்து ஐங்கரன் தாம் தூம் என்று குதிக்க கணவன் மனைவி சண்டைக்கும் சம்பந்தமே இல்லாமல் இடை புகுந்த வள்ளி தான் இதுக்கெல்லாம் திருமணம் தான் சரி என்று தீர்ப்பு கொடுத்தார்.. மனைவியிடமும் கலந்து பேசாமல் மகனிடமும் தகவல் சொல்லாமல் தங்கை சொன்ன ஐடியாவை கப் என்று பிடித்துக் கொண்ட ஐங்கரனும் அடுத்த கட்ட வேலைகளில் இறங்க தொடங்கி விட்டார்..
"பையன் கிட்ட ஒரு வார்த்தை" என்று ஆரம்பித்த பூரணி கணவனும் நாத்தனாரும் பார்த்த பார்வையில் பஸ்பமாகாமல் தப்பித்தது கடவுள் செயல் தான்..
இப்போது நினைத்தாலும் ஆச்சரியமாக இருக்கும் ரஜீவனுக்கு ஏன் யோசிக்காமல் சரி என்று சொல்லி தலையாட்டினேன்.. இதைத் தான் விதி என்பார்களோ இல்லையென்றால் தாய் பாசம் மிஞ்சி விட்டதா??..
முகம் வெளிறி கட்டிலில் பூரணி படுத்திருக்க அவருக்கு இருபுறமும் பிரம்ம ராட்சதர்கள் போல் நின்ற தகப்பனையும் அத்தையையும் ஒரு மார்க்கமாக பார்வையால் அளவிட்ட படி தாயை பார்த்து
"என்ன ஆச்சு??.."என்பவனை ஐங்கரன் எரிப்பது போல் பார்த்தார்.
பெற்ற தாய்க்கு என்னவோ என்ற
பயமில்லை, பதட்டமில்லை 'மணி என்ன??' என்பதை போல சாதாரணமாக கேள்வி கேட்டவனை வேறு நேரமாக இருந்தால் பூரணி கூட வருத்தமாக தான் யோசித்து இருப்பார்..
என்னை பற்றி என் மகனுக்கு கொஞ்சம் கூட அக்கறை இல்லையா! என எண்ணி எண்ணி கலங்கும் தாயுள்ளம் தான் அவரது. ஆனாலும் இங்கு நடக்கும் காரியமே வேறு என்பதால் இப்படியே மகன் தப்பித்து விடட்டும் என்று நினைத்த படி ஏதோ சொல்ல போக அவரை வேகமாக தடுத்த தந்தை
'அவன் தாய்க்கு நெஞ்சு வலி என்றும் அதுவும் அவனால் தான்' என்றும் கோபமாக கூறினார்..
"நான் என்ன பண்ணேன்?" என்று இன்னும் சாதாரணமாக ஆரம்பித்தவனை பேச விட்டால் காரியம் கெட்டு விடும் என உணர்ந்தாற் போல யாரும் பேச முதல் குறுக்கே பாய்ந்த வள்ளி பக்கம் பக்கமாக பேச ஆரம்பித்து விட்டார்..
வள்ளி மணிக்கணக்காக பேசியதெல்லாம் மண்டையில் ஏறாவிட்டாலும் அவர் பேச்சின் சாராம்சம் ஒன்று தான்
எதிலும் ஈடுபாடு இல்லாமல் ஏனோ தானோ என்று அவன் வாழ்வதால் அவன் பெற்றோருக்கு தாங்க முடியாத மன உளைச்சல் அந்த வருத்தம் தான் அவன் தாயை படுக்கையில் தள்ளி விட்டது.. நாலு பேரை போல் திருமணம் பிள்ளை குட்டி என்று அவன் சந்தோஷமாக வாழ்வதால் மட்டுமே அவர்களையும் சந்தோஷப் படுத்த முடியும்.. விடாமல் பேசும் வள்ளியை நிர்ச்சலனமாக பார்த்த படி நிற்கும் மகனை வினோதமாக ஐங்கரன் பார்க்க வேதனையாக பூரணி பார்த்தார்.. வள்ளி மூச்சு விடாமல் பேசி அவனிடம் ஒரு பதிலும் வராததால் அண்ணனை கேள்வியாக பார்த்தார்.
'இந்த அண்ணா என்ன ஒன்னும் சொல்லாம சும்மா இருக்காரு எவ்வளவு எடுத்து சொன்னேன் இப்ப அவரும் கொஞ்சம் கோபமா பேசினால் தானே அடுத்த காரியம் நான் நினைத்தபடி நடக்கும்' தங்கையின் மன ஓட்டம் புரிந்தது போல அவரும் தன் பங்குக்கு என்னவோ சொல்ல தொடங்கினார்..
யார் பேசுவதும் அவன் காதில் விழவில்லை.. பார்வையை கொஞ்ச நேரம் தாயின் முகத்தில் நிலைக்க விட்டவன்
தந்தையின் குரலில் அவர் பக்கம் திரும்பி தலையை மட்டும் ஆட்டி விட்டு வேகமாக வெளியேறி விட்டான்... இப்போது தான் நிஜமாகவே பூரணிக்கு நெஞ்சு வலித்தது..
"பொண்ணு வேற யாரும் இல்ல நம்ப நித்தியா தான் உனக்கு கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் தானே?.." என ஐங்கரன் கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது எதை பற்றி யோசித்து தலை ஆட்டினானோ கடவுளுக்குத் தான் வெளிச்சம்.. அந்த இரவு பூரணி எவ்வளவு நேரம் அழுது கரைந்தார் என்பது அவருக்கு மட்டும் தான் தெரியும். அன்று அறையை விட்டு வெளியேறிய மகன் இன்று மண்டபத்திற்கு வரும் போது தான் முழுதாக பூரணி கண்ணில் பட்டான்.. சுரத்தே இல்லாமல் யார் திருமணத்துக்கோ வருவது போல் அசட்டையாக உள்ளே வந்தவனை கண்ணீரோடு பார்த்தவர் மனதுக்குள் கடவுளைத் தான் சாடினார்..
ரஜீவனுக்கு பெண் நித்தியா என்று தெரிந்த பின் எந்த பரவசமும் வரவில்லை.. வள்ளி குடும்பத்தில் தான் குதூகலம் எல்லாம் தன் கையை மீறி போய் விட்ட ஒரு செயலுக்காக வருந்துவதெல்லாம் இதுவரை அவன் வாழ்க்கையில் நடந்ததே இல்லை... பெரியவர்கள் கையில் அவன் பிடிபடா விட்டாலும் அவன் அவர்களை அவதானித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான்.. முக்கியமாக நெஞ்சு வலி வந்ததாக படுக்கையில் கிடந்த தாயார் இரண்டு வீட்டு வேலைகளையும் செய்வதையும் சேர்த்து தான் பார்த்தான்... அவன் தனிமை தானே இவர்களை வாட்டுகிறது.. ஒரு துணை வந்து விட்டால் சும்மா சும்மா எல்லோரும் அவனை சீண்டிக் கொண்டிருப்பது இனி நடக்காது என்ற நிம்மதி கல்யாணம் செய்து கொள்ளலாம் என்ற முடிவுக்கு வரச் செய்து விட்டது.. முக்கியமாக மணப்பெண்ணாக அத்தை மகளை தேர்ந்தெடுத்தது தாயின் புத்திசாலித்தனமான முடிவு என தோன்றியது, அவனை சின்ன வயதில் இருந்து தெரிந்த பெண் தானே அவளை இவன் நினைப்பதை போல் ஆட்டி வைக்கலாம், ரஜீவனை பொறுத்தவரை நித்தியா ஒரு மண்டு.. சரி அவன் திட்டத்தை பற்றி அவனைப் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் குறைந்தது திருமண திட்டங்களை பற்றியாவது குடும்பத்துடன் பேசினானா என்றால் அதுவும் இல்லை.. எல்லாம் தந்தையின் விருப்பத்தின் படியே அரங்கேறியது.
போகப்போக மறுபடியும் தனக்கு ஏன் திருமணம் தனியாக இருப்பதே சுகம் என்று தோன்றிக் கொண்டே இருக்கவும் திருமணத்தை நிறுத்த தான் யோசித்தான் ஆனால் யாரிடம் என்ன சொல்லி நிறுத்துவது என்று சிந்தித்து காலம் போய்விட்டது. இப்படி வாய் திறக்காமல் நின்றதால் தான் இப்போது கல்யாணம் மண்டபம் வரை வந்து நிற்கின்றான் ஆனாலும் சகஜமாக நடிக்க கூட முயலவில்லை.. நான் இப்படித் தான் இதில் என்ன மற்றவர்களுக்கு கஷ்டம்.. எல்லோரும் அவனது அமைதியை குற்றமாக கருத அவனை அறியாமலே அதனை ரசித்த ஒரு ஜீவனை மனம் நினைத்துப் பார்த்தது.. அவன் மௌனம் பற்றியும் இறுக்கம் பற்றியும் வெவ்வேறு அபிப்பிராயங்களை பலர் கொண்டிருக்க எல்லாவற்றையும் தூக்கி சாப்பிடுவது போல் அந்த ஜீவனின் கருத்து இருந்தது..
"வெவ்வெவெவேவே.... எப்போ பார்த்தாலும் உர்ருனு மூஞ்சியை வச்சிருந்தால் நீங்க நல்லவரா என்ன என்னை இம்ப்ரஸ் பண்ண பாக்குறீங்களா?" குதித்துக் கொண்டு சண்டைக்கு வந்த அந்த முகம்.. காளான் சைசில் இருந்து கொண்டு பாதி பனை மரமாக வளர்ந்திருந்தவனிடம் வாக்குவாதம்..
"இம்ப்ரஸ் பண்ண பார்க்கிறேனா?"
அந்த ஜீவனின் நெருக்கம் அவனை மதியிழக்க செய்தது. அந்த நினைப்பே அவனை ரௌத்திரம் ஆக்கியது அந்த ஒற்றைக் கருத்து தான் அந்த ஜீவனிடமிருந்து நம் (ர)ஜீவனை விலகிப் போகவும் செய்தது.
Thread 'இதயம் ஒரு கோவில் கருத்து திரி' https://aadvikapommunovels.com/threads/இதயம்-ஒரு-கோவில்-கருத்து-திரி.2671/
இதயம் ஒரு கோவில்
அத்தியாயம் 02
மணமகளின் அறையில் வெகு நேரமாக தன் ஃபோனை தேடிக் கொண்டிருந்த நித்தியா அது கையில் கிடைக்காமல் களைத்துப் போய் அமர்ந்து விட்டாள்..
ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தாளா என்று சுத்தமாக நினைவில் இல்லை.. கடந்த சில இரவுகளாக அவள் தூங்குவதே இல்லை ஃபோனை தூக்கி எறியவும் முடியாமல் பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாமல் இரண்டும் கெட்டானாக அவதிப்பட்டு கொண்டிருக்கிறாள்.. பெயர் தான் மணமகளின் அறை எப்போது பார்த்தாலும் இருபது முப்பது பெண்கள் இதற்குள் தான் அமர்ந்து இருக்கிறார்கள்.. இவள் அறையை விட்டு வெளியேறியப் பின் யார் கண்ணிலாவது பட்டு விட்டால் இடைவிடாமல் அழைத்துக் கொண்டிருக்கும் அலைபேசியை யாராவது ஆன் செய்து பேசி விட்டால் ஒரு பிரளயமே நடந்துவிடும்.. எங்கே போய் தொலைந்ததோ.. போட்டிருந்த அடர்த்தியான மேக்கப்பையும் மீறி வியர்த்து ஊற்றியது..
அவள் அணிந்திருந்த அதிக வேலைப்பாடு மிக்க உயர்தர காஞ்சிப் பட்டு அவள் உடலில் ஆயிரம் கூர்மையான ஊசிகளாக புண்ணாக்கியது.
சத்தமில்லாமல் இன்னும் சில மணித் துளிகளை கடந்து விட்டால் போதும் இவ்வளவு மெதுவாகத் தான் நேரம் ஓட வேண்டுமா?? கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு மயக்கம் வருவது போல் இருக்க வேகமாக சென்று குளிர்ந்த நீரை வாயில் ஊற்றி தன்னைத் தானே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டாள்.. கிடைத்த தனிமையில் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்க கூட முடியாமல் ஓடி ஆடிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலை.. படார் என்ற கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார் அவள் தாயார் வள்ளி. அடர் நீல காஞ்சிப் பட்டு பொருத்தமான பொன்நகை, அத்தனையும் தாய்மாமனின் சேமிப்பு. ஒரே மகனுக்காக வாரியிறைத்திருந்தார். தாயை இவள் கோபமாக பார்க்க அவருக்கு அதெல்லாம் பொருட்டு இல்லை போல அவர் வந்த காரியத்திலேயே கண்ணாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.. அங்கிருந்து பைகளையும் தட்டுகளையும் என்னவோ தேடி ஆராய்ந்தவர்
"ரெடி தானே இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மனைக்கு போகணும்".. என கட்டளை குரலில் பேச
"ம்ம்... ம்ம்!!..." என சலிப்பாக தலை ஆட்டினாள்.. மகளிடம் அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசாமல் மறுபடியும் விருந்தினர்களை கவனிக்க விரைந்து விட்டார் வள்ளி.. அவர் சென்ற நொடியோடு பொத்தென்று கட்டில் மேல் விழுந்தவள் தலையை கைகளால் அழுந்த பற்றிக் கொண்டாள்...
பூரணிக்கு ஐயர் ஒன்று மாற்றி ஒன்று வேலை சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவரால் திருமண மனையை விட்டு நகர முடியவில்லை.. ஆரம்பத்திலேயே வள்ளி தான்
" ஐயர் பக்கத்திலேயே இருந்து உதவி பண்ணுங்க அண்ணி! உங்களுக்குத்தான் எல்லாத்தையும் முன்னுக்கு நின்னு செஞ்சு பழக்கம் யார் உதவியும் இல்லாமல் டக்கு டக்குனு எல்லாத்தையும் செய்து முடித்து விடுவீர்கள்.." என்று பாசமாக சொல்வது போல் எல்லா வேலையும் அவர் தலையில் கட்டி விட்டு ஹாயாக நகர்ந்து விட்டார்.. பொம்மை போல் அமர்ந்து ஐயர் சொல்பவற்றை முறையாக செய்து கொண்டு இருந்த மகனை கண்ணில் நிரப்பிக் கொண்டு அவரும் ஓயாமல் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.. அவன் முகமே கல்லை போல் இறுகிக் கிடந்தது. பொலிவற்ற கர்ப்பகிரக சிலையை போல அவன் தோற்றம் பெற்றவரை உலுக்கியது.
தங்கை குடும்பத்துடன் இணைந்து விருந்தினர்களை இன் முகமாக வரவேற்றுக் கொண்டிருந்த ஐங்கரன் கூட்டத்துடன் கூட்டமாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு குடும்பத்தைப் பார்த்ததும் வேகமாக அவரே முன்னால் சென்று அவர்களை வரவேற்றார்..
"ஐயா நல்லா இருக்கீங்களா??.."
"நான் நல்லா இருக்கேன் தம்பி நீ நல்லா இருக்கியா??.."
"எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை ஐயா நீங்க வருவீங்கன்னு நான் நினைச்சு கூட பாக்கல.. எனக்காக உடம்பு முடியாத போதும் இவ்வளவு தூரம் பயணம் பண்ணி வந்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி!.." சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த வயோதிபரான கண்ணபிரானின் கரங்களை பிடித்துக் கொண்டு ஐங்கரன் நன்றி பெருக்கோடு நின்றிருந்தார்.
"ஏன்பா இப்படி பிரிச்சு பேசுற நீயும் எங்களுக்கு ஒரு மகன் போல தானே!" அவரின் பரவசத்தை சந்தோஷமாக பார்த்த கண்ணபிரானின் மனைவி ராதை அவர் தோள்களில் தட்டிக் கொடுத்தார்.
"தெரியும் அம்மா வாங்க வாங்க உள்ள போகலாம்.. இது இது?..."
"எங்கள் பேத்தி!.."
"கீர்த்தனாவின் பொண்ணா?? எவ்வளவு பெரிய பெண்ணாக வளர்ந்துட்ட உன் ஐயர் சாங்கியத்தின் போது நாங்க வந்து இருந்தோம் அப்புறம் இப்போது தான் பார்க்க முடிகிறது!.."
பாட்டி அறிமுகப்படுத்தும் போதே ஐங்கரனை நோக்கி கை குவித்திருந்தவள் அவரது நல விசாரிப்புக்கு பணிவான ஒரு முறுவலுடன் தாத்தாவின் வீல்ச்சேரை தள்ளிக் கொண்டு முன்னேறி விட்டாள்...
ஓம குண்டத்தின் புகை கண்ணில் எரிச்சலை உண்டாக்கி இருமலை தர கஷ்டமாக இருந்தாலும் எப்போதும் போல இறுக்கமாக அமர்ந்திருந்த ரஜீவன் இடையிடையில் பார்வையை மட்டும் உயர்த்தி கண்ணை கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் செய்து கொண்டான்.. புகை உண்டாக்கிய வெப்பத்தால் ஏற்கனவே கடுகடு என்று இருந்தவனை மண்டபத்தில் ஒலித்த ஒரு பாடல் கோபத்தின் உச்சாணி கொம்பில் தூக்கி வைத்து விட்டது..
ஒரு தல காதல தந்த
இந்த தருதல மனசுக்குள் வந்த
ஒரு தல காதல தந்த
இந்த தருதல மனசுக்குள் வந்த
காதலிக்க கைடு இல்ல
சொல்லி தர வா வாத்தி
சேர்த்து வச்ச ஆசை எல்லாம்
அள்ளி தர வா வாத்தி
என் உசுர உன் உசுரா
தாரேன் கை மாத்தி
அடியாத்தி இது என்ன ஃபீலு
உன்னால நான் ஃபெயிலு
புடிக்காம ஓட்டுனேன் ரீலு
இனிமேல் நான் உன் ஆளு
ஏதேதோ பழைய நினைவுகளால் முகம் சிவந்து போனவன் மறுபடியும் பார்வையை உயர்த்த உயர்ந்த பார்வை மறுபடியும் கீழே இறங்கவே இல்லை..
"இவள் இவள் எப்படி வந்தாள் இங்க என்ன பண்ணுறா?? இவளை யாரு மண்டபத்துக்குள் அனுமதித்து இருப்பாங்க.. கடைசியா எப்ப பார்த்தது அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடியா ஆறு வருடத்துக்கு முன்னாடியா அன்னைக்கு அந்த கத்து கத்திட்டு எந்த தைரியத்துல இங்க வந்து இருக்கா
இந்த குட்டிச்சாத்தான் எவ்வளவு அழகாக மாறி இருக்கு.. எத்தனை கோட்டிங் மேக்கப்போ.. என்ன பண்ணாலும் பிசாசு பிசாசு தான் பார்வையை பாரேன்.. இவளை இல்லை முதல்ல இந்த பாட்டை நிறுத்தணும்!!...." பார்வையை கொஞ்சமும் விலக்காமல் மனதுக்குள் எதிரில் வந்த நபரை பொரிந்து தள்ளியவன் இப்போது வாயைத் திறந்து "கர்ணா!!" என்று அலற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஐயர் நடுநடுங்கிப் போனார்.
முதல் வரிசையில் அருகில் உள்ள பிளாஸ்டிக் சேரை கொஞ்சம் நகர்த்தி விட்டு தாத்தாவின் வீல் சேரை நிறுத்தி வைத்தவள் பாட்டியை அமர சொல்லி விட்டு பக்கத்தில் இருந்த காலி இருக்கையில் நிமிர்வாக அமர்ந்து ரஜீவன் முகம் நன்றாக தெரியும் படி அமர்ந்து கொண்டாள்.. உட்காரும் போது தான் அவன் பார்வையும் தன் மேல் இருப்பதைக் கண்டு இன்னும் கொஞ்சம் பார்வையை கூர்மையாக்கிட அவன் கர்ணாவை அழைப்பது கேட்டது.
"திமிரு திமிரு எப்படி பார்க்கிறா பாரு
கொஞ்சம் கூட பயமே இல்லை!.."
இவ்வளவு நேரமும் பிடித்து வைத்த பிள்ளையாரை போல அமர்ந்திருந்த மாப்பிள்ளை கோபமாக தனக்குள் ஏதோ முணுமுணுக்கவும் அதனை வித்தியாசமாக பார்த்த ஐயர் அவர் அருகில் பூமாலைகளை வைத்துக் கொண்டிருந்த பூரணியை அழைத்து காதை கடித்தார்.. வேலை மிகுதியில் கொஞ்ச நேரம் கவனிக்காமல் விட்ட மகனை மறுபடியும் கவனமாக பார்க்க அவன் பார்வை முழுவதும் முதல் வரிசையில் அமர்ந்து இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் போய் சேர்ந்தது.. அந்தப் பெண் அருகில் இருந்த முதியவருடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்க இவரை மேலும் மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தியது அந்த பெண்ணுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த நபர் தான்..
"இது கண்ணபிரான் ஐயா தானே பக்கத்தில் இருப்பது யாரு அவங்க பேத்தியா இருக்குமோ அந்த பொண்ணை ஏன் இவன் வெறிக்க வெறிக்க பார்க்கிறான்"..
ரோபோ போல் எதையும் காட்டாமல் இருக்கும் மகனின் முகத்தில் நவரசமும் பொழிந்தது..
திருமண நாளன்று ஒரு பக்கம் வீடியோ ஓடிக் கொண்டிருக்க இவன் ஏன் கோபமாக இருக்கிறான் என்று புரியாமல் அவன் அருகில் வந்த பூரணி தயக்கமாக அவனிடம்
"தம்பி ஐயர் கூப்பிடுகிறார்!" என்க தாயின் குரலில் வேகமாக அவர் பக்கம் திரும்பியவன்
"இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படி உட்கார வைத்திருப்பீர்கள் உங்கள் வளர்ப்பு மகள் நித்யாவை வர சொல்லுங்க சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வீட்டுக்கு போகணும் தலை வலிக்குது எனக்கு! இப்படியே நேரத்தை போக்கிக்கிட்டு இருந்தா நிஜமா உங்களுக்கு நெஞ்சு வலி வரும்" என அந்த அப்பாவியை கடித்து குதற
"சரிப்பா சரிப்பா!!.." என்றவர் மகனின் நெஞ்சு வலி கதையில் தடுமாறி வேகமாக கீழிறங்கி சென்று வள்ளியிடம் மணமகளை அழைத்து வரச் சொன்னார்..
இடைப்பட்ட நேரத்தில் கையில் ஒரு கூடையுடன் மேடை ஏறிய அவன் நண்பன் கர்ணன்
"ஏன்டா கூப்பிட்ட... மாப்பிள்ளை இப்பதான் உனக்கு கல்யாண களையே வந்திருக்கு பாரேன் வெக்கத்துல முகம் எல்லாம் எப்படி சிவந்து போயிருக்கு!!.." என அவனுக்கு திருஷ்டி வழிக்க முற்பட
நின்றபடி மனையில் அமர்ந்திருந்தவனிடம் குனிந்து கொண்டு பேசியவனின் கழுத்தை பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தவன் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் விழிகளை மட்டும் அந்தப் பக்கம் திருப்பி காட்டிட ஏற்கனவே ஓம குண்டத்துக்கு பக்கத்தில் இருப்பதால் கண்ணெல்லாம் கரிக்க புகை மண்டலத்துக்கு நடுவில் தெரிந்த அந்த முகத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்து விட்டான் கர்ணா..
"ஐயையோ இவ என்ன இங்க பண்ணுறா?"
"அதை ஏன்டா பரதேசி என்கிட்ட கேக்குற??"
"சாரி மச்சி மைண்ட் வாய்ஸ் சத்தமா கேட்டுருச்சு"..
இவளை பத்தி இவன் கிட்ட கேட்காம யார்கிட்ட கேட்பது. அவளைத் தெரிந்தவன் இவன்தானே!
"உன் மைண்ட் வாய்ஸை மூடிகிட்டு அவளை இங்கிருந்து போக சொல்லு"..
"டேய் நான் எப்படி டா??"
"பயப்படுறியா கர்ணா??"
"பயம் எல்லாம் இல்ல ஆனால் பயம் தான்!"
"அந்த சில்வண்டுக்கு பயப்படுறியே காண்டாமிருகம், ஆம்பளையாடா நீ?"..
"துரை தான் பெரிய சிங்கம் ஆச்சே நீங்க அந்த சில்வண்டை துரத்துங்க பார்ப்போம்?.."
தீயாய் முறைத்த நண்பனை பார்த்து அசடு வழிய சிரித்தவன் அவன் பார்வையில் கடுமை கூடுவதை பார்த்தபின் கீழே இறங்கி நகர போக மறுபடியும் அவனை அழைத்த ரஜீவன்
"முதல்ல டீஜேகாரனை இந்த பாட்டை நிறுத்த சொல்லு அதுக்கப்புறம் என்னடா இது கையில் பூக்கூடை நீ என்ன மணப்பெண் தோழியா!!" என கடிந்தான்.
"இல்ல மச்சி மணப்பெண் தோழிக்கு புடவை மடிப்பு சரியா இல்லை அதுதான் உதவி பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்"..
"செருப்பு பிஞ்சிடும்.. கல்யாண வீட்டில் காவாலித்தனம் பண்றியா?"
"டேய் இல்லடா அந்த பொண்ணோட அம்மா தான் அந்த பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணாங்க அந்த பொண்ணு டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வர வரைக்கும் நான் வந்தவங்களுக்கு பன்னீர் தெளிச்சு சந்தனம் கொடுத்தேன், உயிர் நண்பன சந்தேகப்பட்டுட்டியே"
"சாரி.. உன் வரலாறு அப்படி. போ போய் அவளை துரத்தி விடு புரியுதா!!" என்றான் ஒரு விதமான தொனியில்
'நம்ம கிட்ட தான் வெட்டி வீராப்பு எல்லாம்.. அவள் கிட்ட வாயை கொடுக்க தைரியம் இல்லை.. ச்ச்சே.. ஒரு கப் பாயாசத்துக்காக இந்த கல்யாணத்துக்கு வந்தால் இவன் அவள் கிட்ட அனுப்புறான் அவளை துரத்தி விடுவது எல்லாம் நடக்குற காரியமா.. அவள் நமக்கு ஒரு பாயாசத்தை போடாம இருக்கனும்'... என புலம்பிய படி கீழிறங்கி போனான் கர்ணன்..
அவன் தாயிடம் எரிந்து விழுந்ததையும் நண்பனை அரட்டியதையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஐயர் 'சரியான ரவுடி மாப்பிள்ளையாக இருப்பான் போல, நான் சொல்லும்போது தான் மணமகளை அழைத்து வர வேண்டும்' என்று சொல்ல நினைத்து விட்டு அவன் திரும்பி என்ன என்று பார்க்கவும் "பொண்ணை அழைச்சிட்டு வாங்கோ!.." என உளறிவிட்டார்..
அவ்வளவு நேரமும் அவன் மேல் மட்டும் வைத்திருந்த பார்வையை கொஞ்சம் திருப்பி மணமகளின் அறை வாயிலை பார்க்க தாயுடன் நடந்து வந்த நித்தியா கண்ணுக்குத் தெரிந்தாள்.. அழகான பெண் தான் என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டவளின் திடமெல்லாம் அந்தப் பெண் ரஜீவனுக்கு அருகில் சென்று அமரும் வரை தான்.
அவன் அருகில் அவள் அமர்ந்த நொடியில் இவள் இதயத்தில் யாரோ கத்தி எடுத்து பாய்ச்சியது போல துடித்துடித்து போய் விட்டாள்.. உருவங்கள் மங்கலாக கண் கலங்கவும் குனிந்து புடவையை சரி செய்வது போல விழி விளிம்பில் நர்த்தனம் ஆடிக் கொண்டிருந்த கண்ணீரை சுண்டி விட்டவள் ரஜீவனுக்கே சவால் விடுவது போல நிமிஷத்தில் கல்லென முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.. அவளிடம் தாலி இருக்கும் தட்டை நீட்டி அர்ச்சதை எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லவும் ஒரு கணம் அந்த தாலி மீது பார்வையை நிலைக்க விட்டு மனதார அவன் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு கை நிறைய அர்ச்சதையை அள்ளினாள். தன்னால் அவள் பார்வை தாத்தா பாட்டியிடம் திரும்பியது இவர்கள் மட்டும்தான் எனக்கு நிரந்தரம் என்று அவளுக்குள்ளேயே உறுதி எடுத்துக் கொண்டு மனம் துடிக்க மணமேடைக்கு பார்வையை திருப்பினாள்.
எழுந்து நின்று தாலி கட்டுக்கு தயாராக தாலி மேடை ஏறி ஐயர் கைகளுக்கு போய் ரஜீவனின் கைக்கு இடம் மாறியது.. இங்கே இவளுக்கு அழுகையை கட்டுப்படுத்த கட்டுப்படுத்த உடலில் ஒரு நடுக்கம் தோன்றி உள்ளங்கையில் பிடித்திருந்த அர்ச்சதை சிதறுவது தெளிவாக தெரிந்தது.. இதோ சொல்லப் போகிறார்கள் சொல்லப் போகிறார்கள் என்று தவிப்பாக மேடையை பார்க்க கொஞ்சம் நெருங்கிய உறவுக் கூட்டம் மணமக்களை மறைத்து மறைத்து மனையை சூழ இந்த இறுதி நிமிடங்களில் அவன் உருவத்தை கண்களில் நிரப்பி கொள்ள முயன்றபடி படபடப்பாக முன்னேறியவள் "கெட்டிமேளம் கெட்டி மேளம்"!! என்று ஐயரின் குரலில் உறைந்து நிற்க திடீரென்று பக்கவாட்டில் இருந்து மின்னல் வேகத்தில் மணமக்களை நெருங்கிய ஒரு இளைஞன் ரஜீவனின் கையில் இருந்த தாலியை பிடுங்கி தூர வீசிட அது பறந்து வந்து அவளின் காலடியில் விழுந்தது..
உங்கள் கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன.
அத்தியாயம் 02
மணமகளின் அறையில் வெகு நேரமாக தன் ஃபோனை தேடிக் கொண்டிருந்த நித்தியா அது கையில் கிடைக்காமல் களைத்துப் போய் அமர்ந்து விட்டாள்..
ஸ்விட்ச் ஆஃப் செய்தாளா என்று சுத்தமாக நினைவில் இல்லை.. கடந்த சில இரவுகளாக அவள் தூங்குவதே இல்லை ஃபோனை தூக்கி எறியவும் முடியாமல் பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்ளவும் முடியாமல் இரண்டும் கெட்டானாக அவதிப்பட்டு கொண்டிருக்கிறாள்.. பெயர் தான் மணமகளின் அறை எப்போது பார்த்தாலும் இருபது முப்பது பெண்கள் இதற்குள் தான் அமர்ந்து இருக்கிறார்கள்.. இவள் அறையை விட்டு வெளியேறியப் பின் யார் கண்ணிலாவது பட்டு விட்டால் இடைவிடாமல் அழைத்துக் கொண்டிருக்கும் அலைபேசியை யாராவது ஆன் செய்து பேசி விட்டால் ஒரு பிரளயமே நடந்துவிடும்.. எங்கே போய் தொலைந்ததோ.. போட்டிருந்த அடர்த்தியான மேக்கப்பையும் மீறி வியர்த்து ஊற்றியது..
அவள் அணிந்திருந்த அதிக வேலைப்பாடு மிக்க உயர்தர காஞ்சிப் பட்டு அவள் உடலில் ஆயிரம் கூர்மையான ஊசிகளாக புண்ணாக்கியது.
சத்தமில்லாமல் இன்னும் சில மணித் துளிகளை கடந்து விட்டால் போதும் இவ்வளவு மெதுவாகத் தான் நேரம் ஓட வேண்டுமா?? கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு மயக்கம் வருவது போல் இருக்க வேகமாக சென்று குளிர்ந்த நீரை வாயில் ஊற்றி தன்னைத் தானே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டாள்.. கிடைத்த தனிமையில் கொஞ்சம் ஓய்வெடுக்க கூட முடியாமல் ஓடி ஆடிக் கொண்டிருக்க வேண்டிய நிலை.. படார் என்ற கதவை திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார் அவள் தாயார் வள்ளி. அடர் நீல காஞ்சிப் பட்டு பொருத்தமான பொன்நகை, அத்தனையும் தாய்மாமனின் சேமிப்பு. ஒரே மகனுக்காக வாரியிறைத்திருந்தார். தாயை இவள் கோபமாக பார்க்க அவருக்கு அதெல்லாம் பொருட்டு இல்லை போல அவர் வந்த காரியத்திலேயே கண்ணாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.. அங்கிருந்து பைகளையும் தட்டுகளையும் என்னவோ தேடி ஆராய்ந்தவர்
"ரெடி தானே இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல மனைக்கு போகணும்".. என கட்டளை குரலில் பேச
"ம்ம்... ம்ம்!!..." என சலிப்பாக தலை ஆட்டினாள்.. மகளிடம் அதற்கு மேல் ஒன்றும் பேசாமல் மறுபடியும் விருந்தினர்களை கவனிக்க விரைந்து விட்டார் வள்ளி.. அவர் சென்ற நொடியோடு பொத்தென்று கட்டில் மேல் விழுந்தவள் தலையை கைகளால் அழுந்த பற்றிக் கொண்டாள்...
பூரணிக்கு ஐயர் ஒன்று மாற்றி ஒன்று வேலை சொல்லிக் கொண்டிருக்க அவரால் திருமண மனையை விட்டு நகர முடியவில்லை.. ஆரம்பத்திலேயே வள்ளி தான்
" ஐயர் பக்கத்திலேயே இருந்து உதவி பண்ணுங்க அண்ணி! உங்களுக்குத்தான் எல்லாத்தையும் முன்னுக்கு நின்னு செஞ்சு பழக்கம் யார் உதவியும் இல்லாமல் டக்கு டக்குனு எல்லாத்தையும் செய்து முடித்து விடுவீர்கள்.." என்று பாசமாக சொல்வது போல் எல்லா வேலையும் அவர் தலையில் கட்டி விட்டு ஹாயாக நகர்ந்து விட்டார்.. பொம்மை போல் அமர்ந்து ஐயர் சொல்பவற்றை முறையாக செய்து கொண்டு இருந்த மகனை கண்ணில் நிரப்பிக் கொண்டு அவரும் ஓயாமல் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.. அவன் முகமே கல்லை போல் இறுகிக் கிடந்தது. பொலிவற்ற கர்ப்பகிரக சிலையை போல அவன் தோற்றம் பெற்றவரை உலுக்கியது.
தங்கை குடும்பத்துடன் இணைந்து விருந்தினர்களை இன் முகமாக வரவேற்றுக் கொண்டிருந்த ஐங்கரன் கூட்டத்துடன் கூட்டமாக வந்து கொண்டிருந்த ஒரு குடும்பத்தைப் பார்த்ததும் வேகமாக அவரே முன்னால் சென்று அவர்களை வரவேற்றார்..
"ஐயா நல்லா இருக்கீங்களா??.."
"நான் நல்லா இருக்கேன் தம்பி நீ நல்லா இருக்கியா??.."
"எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை ஐயா நீங்க வருவீங்கன்னு நான் நினைச்சு கூட பாக்கல.. எனக்காக உடம்பு முடியாத போதும் இவ்வளவு தூரம் பயணம் பண்ணி வந்ததுக்கு ரொம்ப நன்றி!.." சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த வயோதிபரான கண்ணபிரானின் கரங்களை பிடித்துக் கொண்டு ஐங்கரன் நன்றி பெருக்கோடு நின்றிருந்தார்.
"ஏன்பா இப்படி பிரிச்சு பேசுற நீயும் எங்களுக்கு ஒரு மகன் போல தானே!" அவரின் பரவசத்தை சந்தோஷமாக பார்த்த கண்ணபிரானின் மனைவி ராதை அவர் தோள்களில் தட்டிக் கொடுத்தார்.
"தெரியும் அம்மா வாங்க வாங்க உள்ள போகலாம்.. இது இது?..."
"எங்கள் பேத்தி!.."
"கீர்த்தனாவின் பொண்ணா?? எவ்வளவு பெரிய பெண்ணாக வளர்ந்துட்ட உன் ஐயர் சாங்கியத்தின் போது நாங்க வந்து இருந்தோம் அப்புறம் இப்போது தான் பார்க்க முடிகிறது!.."
பாட்டி அறிமுகப்படுத்தும் போதே ஐங்கரனை நோக்கி கை குவித்திருந்தவள் அவரது நல விசாரிப்புக்கு பணிவான ஒரு முறுவலுடன் தாத்தாவின் வீல்ச்சேரை தள்ளிக் கொண்டு முன்னேறி விட்டாள்...
ஓம குண்டத்தின் புகை கண்ணில் எரிச்சலை உண்டாக்கி இருமலை தர கஷ்டமாக இருந்தாலும் எப்போதும் போல இறுக்கமாக அமர்ந்திருந்த ரஜீவன் இடையிடையில் பார்வையை மட்டும் உயர்த்தி கண்ணை கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் செய்து கொண்டான்.. புகை உண்டாக்கிய வெப்பத்தால் ஏற்கனவே கடுகடு என்று இருந்தவனை மண்டபத்தில் ஒலித்த ஒரு பாடல் கோபத்தின் உச்சாணி கொம்பில் தூக்கி வைத்து விட்டது..
ஒரு தல காதல தந்த
இந்த தருதல மனசுக்குள் வந்த
ஒரு தல காதல தந்த
இந்த தருதல மனசுக்குள் வந்த
காதலிக்க கைடு இல்ல
சொல்லி தர வா வாத்தி
சேர்த்து வச்ச ஆசை எல்லாம்
அள்ளி தர வா வாத்தி
என் உசுர உன் உசுரா
தாரேன் கை மாத்தி
அடியாத்தி இது என்ன ஃபீலு
உன்னால நான் ஃபெயிலு
புடிக்காம ஓட்டுனேன் ரீலு
இனிமேல் நான் உன் ஆளு
ஏதேதோ பழைய நினைவுகளால் முகம் சிவந்து போனவன் மறுபடியும் பார்வையை உயர்த்த உயர்ந்த பார்வை மறுபடியும் கீழே இறங்கவே இல்லை..
"இவள் இவள் எப்படி வந்தாள் இங்க என்ன பண்ணுறா?? இவளை யாரு மண்டபத்துக்குள் அனுமதித்து இருப்பாங்க.. கடைசியா எப்ப பார்த்தது அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடியா ஆறு வருடத்துக்கு முன்னாடியா அன்னைக்கு அந்த கத்து கத்திட்டு எந்த தைரியத்துல இங்க வந்து இருக்கா
இந்த குட்டிச்சாத்தான் எவ்வளவு அழகாக மாறி இருக்கு.. எத்தனை கோட்டிங் மேக்கப்போ.. என்ன பண்ணாலும் பிசாசு பிசாசு தான் பார்வையை பாரேன்.. இவளை இல்லை முதல்ல இந்த பாட்டை நிறுத்தணும்!!...." பார்வையை கொஞ்சமும் விலக்காமல் மனதுக்குள் எதிரில் வந்த நபரை பொரிந்து தள்ளியவன் இப்போது வாயைத் திறந்து "கர்ணா!!" என்று அலற மந்திரம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த ஐயர் நடுநடுங்கிப் போனார்.
முதல் வரிசையில் அருகில் உள்ள பிளாஸ்டிக் சேரை கொஞ்சம் நகர்த்தி விட்டு தாத்தாவின் வீல் சேரை நிறுத்தி வைத்தவள் பாட்டியை அமர சொல்லி விட்டு பக்கத்தில் இருந்த காலி இருக்கையில் நிமிர்வாக அமர்ந்து ரஜீவன் முகம் நன்றாக தெரியும் படி அமர்ந்து கொண்டாள்.. உட்காரும் போது தான் அவன் பார்வையும் தன் மேல் இருப்பதைக் கண்டு இன்னும் கொஞ்சம் பார்வையை கூர்மையாக்கிட அவன் கர்ணாவை அழைப்பது கேட்டது.
"திமிரு திமிரு எப்படி பார்க்கிறா பாரு
கொஞ்சம் கூட பயமே இல்லை!.."
இவ்வளவு நேரமும் பிடித்து வைத்த பிள்ளையாரை போல அமர்ந்திருந்த மாப்பிள்ளை கோபமாக தனக்குள் ஏதோ முணுமுணுக்கவும் அதனை வித்தியாசமாக பார்த்த ஐயர் அவர் அருகில் பூமாலைகளை வைத்துக் கொண்டிருந்த பூரணியை அழைத்து காதை கடித்தார்.. வேலை மிகுதியில் கொஞ்ச நேரம் கவனிக்காமல் விட்ட மகனை மறுபடியும் கவனமாக பார்க்க அவன் பார்வை முழுவதும் முதல் வரிசையில் அமர்ந்து இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் போய் சேர்ந்தது.. அந்தப் பெண் அருகில் இருந்த முதியவருடன் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்க இவரை மேலும் மேலும் ஆச்சரியப்படுத்தியது அந்த பெண்ணுடன் பேசிக் கொண்டிருந்த நபர் தான்..
"இது கண்ணபிரான் ஐயா தானே பக்கத்தில் இருப்பது யாரு அவங்க பேத்தியா இருக்குமோ அந்த பொண்ணை ஏன் இவன் வெறிக்க வெறிக்க பார்க்கிறான்"..
ரோபோ போல் எதையும் காட்டாமல் இருக்கும் மகனின் முகத்தில் நவரசமும் பொழிந்தது..
திருமண நாளன்று ஒரு பக்கம் வீடியோ ஓடிக் கொண்டிருக்க இவன் ஏன் கோபமாக இருக்கிறான் என்று புரியாமல் அவன் அருகில் வந்த பூரணி தயக்கமாக அவனிடம்
"தம்பி ஐயர் கூப்பிடுகிறார்!" என்க தாயின் குரலில் வேகமாக அவர் பக்கம் திரும்பியவன்
"இன்னும் எவ்வளவு நேரம் இப்படி உட்கார வைத்திருப்பீர்கள் உங்கள் வளர்ப்பு மகள் நித்யாவை வர சொல்லுங்க சீக்கிரம் கல்யாணம் பண்ணிட்டு வீட்டுக்கு போகணும் தலை வலிக்குது எனக்கு! இப்படியே நேரத்தை போக்கிக்கிட்டு இருந்தா நிஜமா உங்களுக்கு நெஞ்சு வலி வரும்" என அந்த அப்பாவியை கடித்து குதற
"சரிப்பா சரிப்பா!!.." என்றவர் மகனின் நெஞ்சு வலி கதையில் தடுமாறி வேகமாக கீழிறங்கி சென்று வள்ளியிடம் மணமகளை அழைத்து வரச் சொன்னார்..
இடைப்பட்ட நேரத்தில் கையில் ஒரு கூடையுடன் மேடை ஏறிய அவன் நண்பன் கர்ணன்
"ஏன்டா கூப்பிட்ட... மாப்பிள்ளை இப்பதான் உனக்கு கல்யாண களையே வந்திருக்கு பாரேன் வெக்கத்துல முகம் எல்லாம் எப்படி சிவந்து போயிருக்கு!!.." என அவனுக்கு திருஷ்டி வழிக்க முற்பட
நின்றபடி மனையில் அமர்ந்திருந்தவனிடம் குனிந்து கொண்டு பேசியவனின் கழுத்தை பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தவன் ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் விழிகளை மட்டும் அந்தப் பக்கம் திருப்பி காட்டிட ஏற்கனவே ஓம குண்டத்துக்கு பக்கத்தில் இருப்பதால் கண்ணெல்லாம் கரிக்க புகை மண்டலத்துக்கு நடுவில் தெரிந்த அந்த முகத்தைப் பார்த்து அதிர்ந்து விட்டான் கர்ணா..
"ஐயையோ இவ என்ன இங்க பண்ணுறா?"
"அதை ஏன்டா பரதேசி என்கிட்ட கேக்குற??"
"சாரி மச்சி மைண்ட் வாய்ஸ் சத்தமா கேட்டுருச்சு"..
இவளை பத்தி இவன் கிட்ட கேட்காம யார்கிட்ட கேட்பது. அவளைத் தெரிந்தவன் இவன்தானே!
"உன் மைண்ட் வாய்ஸை மூடிகிட்டு அவளை இங்கிருந்து போக சொல்லு"..
"டேய் நான் எப்படி டா??"
"பயப்படுறியா கர்ணா??"
"பயம் எல்லாம் இல்ல ஆனால் பயம் தான்!"
"அந்த சில்வண்டுக்கு பயப்படுறியே காண்டாமிருகம், ஆம்பளையாடா நீ?"..
"துரை தான் பெரிய சிங்கம் ஆச்சே நீங்க அந்த சில்வண்டை துரத்துங்க பார்ப்போம்?.."
தீயாய் முறைத்த நண்பனை பார்த்து அசடு வழிய சிரித்தவன் அவன் பார்வையில் கடுமை கூடுவதை பார்த்தபின் கீழே இறங்கி நகர போக மறுபடியும் அவனை அழைத்த ரஜீவன்
"முதல்ல டீஜேகாரனை இந்த பாட்டை நிறுத்த சொல்லு அதுக்கப்புறம் என்னடா இது கையில் பூக்கூடை நீ என்ன மணப்பெண் தோழியா!!" என கடிந்தான்.
"இல்ல மச்சி மணப்பெண் தோழிக்கு புடவை மடிப்பு சரியா இல்லை அதுதான் உதவி பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்"..
"செருப்பு பிஞ்சிடும்.. கல்யாண வீட்டில் காவாலித்தனம் பண்றியா?"
"டேய் இல்லடா அந்த பொண்ணோட அம்மா தான் அந்த பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணாங்க அந்த பொண்ணு டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வர வரைக்கும் நான் வந்தவங்களுக்கு பன்னீர் தெளிச்சு சந்தனம் கொடுத்தேன், உயிர் நண்பன சந்தேகப்பட்டுட்டியே"
"சாரி.. உன் வரலாறு அப்படி. போ போய் அவளை துரத்தி விடு புரியுதா!!" என்றான் ஒரு விதமான தொனியில்
'நம்ம கிட்ட தான் வெட்டி வீராப்பு எல்லாம்.. அவள் கிட்ட வாயை கொடுக்க தைரியம் இல்லை.. ச்ச்சே.. ஒரு கப் பாயாசத்துக்காக இந்த கல்யாணத்துக்கு வந்தால் இவன் அவள் கிட்ட அனுப்புறான் அவளை துரத்தி விடுவது எல்லாம் நடக்குற காரியமா.. அவள் நமக்கு ஒரு பாயாசத்தை போடாம இருக்கனும்'... என புலம்பிய படி கீழிறங்கி போனான் கர்ணன்..
அவன் தாயிடம் எரிந்து விழுந்ததையும் நண்பனை அரட்டியதையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஐயர் 'சரியான ரவுடி மாப்பிள்ளையாக இருப்பான் போல, நான் சொல்லும்போது தான் மணமகளை அழைத்து வர வேண்டும்' என்று சொல்ல நினைத்து விட்டு அவன் திரும்பி என்ன என்று பார்க்கவும் "பொண்ணை அழைச்சிட்டு வாங்கோ!.." என உளறிவிட்டார்..
அவ்வளவு நேரமும் அவன் மேல் மட்டும் வைத்திருந்த பார்வையை கொஞ்சம் திருப்பி மணமகளின் அறை வாயிலை பார்க்க தாயுடன் நடந்து வந்த நித்தியா கண்ணுக்குத் தெரிந்தாள்.. அழகான பெண் தான் என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டவளின் திடமெல்லாம் அந்தப் பெண் ரஜீவனுக்கு அருகில் சென்று அமரும் வரை தான்.
அவன் அருகில் அவள் அமர்ந்த நொடியில் இவள் இதயத்தில் யாரோ கத்தி எடுத்து பாய்ச்சியது போல துடித்துடித்து போய் விட்டாள்.. உருவங்கள் மங்கலாக கண் கலங்கவும் குனிந்து புடவையை சரி செய்வது போல விழி விளிம்பில் நர்த்தனம் ஆடிக் கொண்டிருந்த கண்ணீரை சுண்டி விட்டவள் ரஜீவனுக்கே சவால் விடுவது போல நிமிஷத்தில் கல்லென முகத்தை மாற்றிக் கொண்டு நிமிர்ந்து அமர்ந்து கொண்டாள்.. அவளிடம் தாலி இருக்கும் தட்டை நீட்டி அர்ச்சதை எடுத்துக் கொள்ளச் சொல்லவும் ஒரு கணம் அந்த தாலி மீது பார்வையை நிலைக்க விட்டு மனதார அவன் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு கை நிறைய அர்ச்சதையை அள்ளினாள். தன்னால் அவள் பார்வை தாத்தா பாட்டியிடம் திரும்பியது இவர்கள் மட்டும்தான் எனக்கு நிரந்தரம் என்று அவளுக்குள்ளேயே உறுதி எடுத்துக் கொண்டு மனம் துடிக்க மணமேடைக்கு பார்வையை திருப்பினாள்.
எழுந்து நின்று தாலி கட்டுக்கு தயாராக தாலி மேடை ஏறி ஐயர் கைகளுக்கு போய் ரஜீவனின் கைக்கு இடம் மாறியது.. இங்கே இவளுக்கு அழுகையை கட்டுப்படுத்த கட்டுப்படுத்த உடலில் ஒரு நடுக்கம் தோன்றி உள்ளங்கையில் பிடித்திருந்த அர்ச்சதை சிதறுவது தெளிவாக தெரிந்தது.. இதோ சொல்லப் போகிறார்கள் சொல்லப் போகிறார்கள் என்று தவிப்பாக மேடையை பார்க்க கொஞ்சம் நெருங்கிய உறவுக் கூட்டம் மணமக்களை மறைத்து மறைத்து மனையை சூழ இந்த இறுதி நிமிடங்களில் அவன் உருவத்தை கண்களில் நிரப்பி கொள்ள முயன்றபடி படபடப்பாக முன்னேறியவள் "கெட்டிமேளம் கெட்டி மேளம்"!! என்று ஐயரின் குரலில் உறைந்து நிற்க திடீரென்று பக்கவாட்டில் இருந்து மின்னல் வேகத்தில் மணமக்களை நெருங்கிய ஒரு இளைஞன் ரஜீவனின் கையில் இருந்த தாலியை பிடுங்கி தூர வீசிட அது பறந்து வந்து அவளின் காலடியில் விழுந்தது..
உங்கள் கருத்துக்கள் வரவேற்கப்படுகின்றன.
இதயம் ஒரு கோவில் கருத்து திரி
வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் நெடிய முயற்சிக்குப் பிறகு என்னுடைய நாவலை உங்கள் பார்வைக்கு இந்த தளத்தில் பதிவிடுகிறேன். கதையை வாசித்து உங்கள் கருத்துக்களை கருத்து திரியில் பகிர்ந்து என்னை ஊக்கப்படுத்தவும் ஈசன் அருளோடு ஞாயிறு முதல் அத்தியாயம் பதிவிடப்படும். ஆரம்பிக்கலாமா??
aadvikapommunovels.com
- Status